'Zeg... voor wíe doe jij dit eigenlijk?’

‘Ik heb hier zóveel moois over gehoord, misschien moeten we het gewoon doen. Het is op maandagavond, nou, dat moet wel lukken toch?’

Zo oreerde mijn vriendin, wildenthousiast, en eerlijk is eerlijk: ze stak me aan. Een online seminar. Vijf maandagavonden op rij. Een soort deep dive zelfontwikkeling, een zoektocht naar chakra’s - op zich een passende uitdaging voor iemand die standaard haar sleutels kwijt is.

Het klonk als een goed idee. Vijf keer een ‘gedwongen’ afspraak met mezelf. Verplicht ontspannen. Jummie. Van 20u tot 23u. Vanuit bed, met mijn laptop, in m’n viezige huispak, het rumoer van bedgaande kinderen legaal mogen negeren. Alleen maar luisteren naar een wijze verteller. Dacht ik. In dat samengebalde enthousiasme omarmde ik helaas net iets te veel aannames in één keer.

Dit commitment vroeg meer dan passief hangen in een slobberbroek en een pak stroopwafels on the side.

De voorstelronde was al behoorlijk schrikken. Mijn verwachting: 100 mensen in totale anonimiteit, de realiteit: 8 vakjes met gezichtjes. Op slag bekroop me het onprettige gevoel dat er... brrr... misschien zelfs (inter)actie werd verwacht.
Dat was ook zo – damn. Na een uitleg over innerlijke blokkades, energetische afstemming en weet-ik-wat, moesten we in tweetallen opbreken om samen ‘te stoeien’ met onderwerpen om die láter, en groupe, voor te dragen. Veeg mij maar op.