'Zeg... voor wíe doe jij dit eigenlijk?’

‘Ik heb hier zóveel moois over gehoord, misschien moeten we het gewoon doen. Het is op maandagavond, nou, dat moet wel lukken toch?’

Zo oreerde mijn vriendin, wildenthousiast, en eerlijk is eerlijk: ze stak me aan. Een online seminar. Vijf maandagavonden op rij. Een soort deep dive zelfontwikkeling, een zoektocht naar chakra’s - op zich een passende uitdaging voor iemand die standaard haar sleutels kwijt is.

Het klonk als een goed idee. Vijf keer een ‘gedwongen’ afspraak met mezelf. Verplicht ontspannen. Jummie. Van 20u tot 23u. Vanuit bed, met mijn laptop, in m’n viezige huispak, het rumoer van bedgaande kinderen legaal mogen negeren. Alleen maar luisteren naar een wijze verteller. Dacht ik. In dat samengebalde enthousiasme omarmde ik helaas net iets te veel aannames in één keer.

Dit commitment vroeg meer dan passief hangen in een slobberbroek en een pak stroopwafels on the side.

De voorstelronde was al behoorlijk schrikken. Mijn verwachting: 100 mensen in totale anonimiteit, de realiteit: 8 vakjes met gezichtjes. Op slag bekroop me het onprettige gevoel dat er... brrr... misschien zelfs (inter)actie werd verwacht.
Dat was ook zo – damn. Na een uitleg over innerlijke blokkades, energetische afstemming en weet-ik-wat, moesten we in tweetallen opbreken om samen ‘te stoeien’ met onderwerpen om die láter, en groupe, voor te dragen. Veeg mij maar op.

Uiteraard mocht ik geen duo vormen met mijn vriendin - want dat zou nog te draaglijk zijn - nee nee, ik mocht stoeien met een wildvreemd iemand, met eigen issues en verwachtingen. Met andere woorden: ik moest - naast rechtop zitten en glimlachen - ook nog m’n empathische best doen. Jezus, had ik híer ff EEN PARTIJ GEEN ZIN IN!

En ineens herinnerde ik me ook weer heel helder: ik hóu helemaal niet van verplichtingen op maandagavond! Al honderd jaar is maandag een vet drukke werkdag, deadlines die vaak overgutsen naar de avond, waardoor alle huishoudelijke of administratieve gezinsshit pas weer dááárna gefixt kan worden. Kortom: whatdefuck was I thinking?! Maandag is al vol & veel zónder dat ik chakra’s zoek.

Op karakter worstelde ik me door deze eerste sessie heen, waarna ik gelijk al buikpijn kreeg bij de gedachte aan het volgende energetische samenzijn. Voor iemand die – genetisch belast aan haar vaders zijde – elke zondagavond lichte spanning ervaart voor de start van een nieuwe week, was dit extra ‘maandagavondmoetje’ verre van comfortabel. Maar ja, afhaken na één sessie, dat kon ook niet toch? Dát zou laf zijn. Bovendien was deze grap bepaald niet gratis. En dus pompte ik me nóg een hele maandag op om ’s avonds braaf op te zitten, luisterend naar en inspelend op andermans leed en persoonlijke demonen.

‘Zeg, niet om het een of ander, maar... voor wíe doe jij dit eigenlijk?’ vroeg Luuk nadat hij me zowel 24 uur voor als na dit ‘beoogde blokje me-time’ hoorde janken, sputteren, opzien en afgeven op het geheel. Scherpe vraag. Niets in mij wilde dit. Ik vond het... de hel – já, de hel, DE HEL! Dit moest stoppen - Kim Hopmans, je bent een (meer dan) volwassen vrouw, grijp in. En dus, go go go, raapte ik al mijn moed bij elkaar om voor mezelf te kiezen en me eerlijk uit te spreken. Namelijk... dat mijn vriend elke maandagavond in het buitenland zat en dit dus helaas niet verenigbaar bleek met mijn moederrol. Ook was de brug dicht. En had kat Marco m’n aantekeningen opgegeten. He shit zeg. Echt balen.

Ik was weer vrij. Wel serieus zonde van het geld, dacht ik in eerste instantie. Maar wat bleek: de maandagen erop was ik in opperste beste stemming, puur omdat ik mezelf had bevrijd van een verplichting... die ik mezélf had opgelegd.
Maandagavond 3, 4 en 5 genoot ik elk uur intens van het feit dat ik niet naar de moeilijke jeugd van een ander zat te luisteren of een innerlijke blokkade ophief.

Fluitend rondde ik mijn deadlines af, bracht ik geduldig mijn kinderen naar bed en hing ik zingend veertien achterstallige wassen op. Het kostte een paar duiten, maar: ik had weer terug wat ik eigenlijk altijd al had: mijn maandagavond. Mijn chakra’s zoek ik wel een andere keer.