dankbaarheid
Afgelopen donderdag was de laatste aflevering van The Late Show with Stephen Colbert. Met enige zekerheid durf ik te zeggen dat ik afgelopen jaren geen openingsmonoloog van hem heb gemist. Elke avond voor het slapen keek ik het fragment van de avond ervoor, of desnoods vijf gemiste monologen achter elkaar.
Klassenmoeder
Al jaar en dag ben ik klassenmoeder, of bij zoon 1, of bij zoon 2. Ik weet: de officiële term is klassenOUDER, maar laten we het realistisch houden. Het ene jaar pakte ik die rol omdat ik zin had om betrokken te zijn, het volgende omdat geen enkele andere ouder
Echt gebeurd
Ik was 13 jaar oud en had precies 'één maand plus één week plus vier dagen' verkering met Alfredo. Alles was geweldig, totdat... ik verliefd werd op een ander. Niet zomaar iemand. #drama Uit mijn dagboek: 'I’m really really obsessed! Tom Hanks dit, Tom Hanks dat.
prenatale depressie
Controle, een mooi iets om los te laten. Zo eindigde ik mijn vorige Hopsel. Via de reacties kwam ik in gesprek met Suzan. Ze mailde dat ze ook wel iets wist over controle, of wat er gebeurt als je die ineens kwijt bent, als je zwanger bent bijvoorbeeld. Tijdens ons
controle
📆Shit. Teveel deadlines, moetjes, losse eindjes, to do's, ik zou nog een Hopsel versturen, en ondertussen hebben de jongens ruim 2,5e week (!) schoolvakantie. Kortom: weinig controle. Per toeval stuit ik op een column van exact 10 jaar geleden. Voor het magazine WENDY stelde columnist Roos Schlikker mij
Oerthema
💌Van mijn vader kreeg ik een stapel brieven die mijn moeder Joyce schreef naar familie, tijdens haar ziekte in 1989/1990. In deze reeks #oerthema durf ik het eíndelijk aan om de brieven te lezen, mijn moeder ‘dichterbij’ te halen en deze achterstallige rouw te ontdekken. En oja, er zijn
AI
Laatst appte ik een vriendin een vraag. Iets over een gedoetje met de kinderen, of iets met een opdrachtgever. Gewoon, iets gezellig klagerigs 'hoe de fuck zou jij dit aanpakken?'-achtigs. Het antwoord dat terugkwam was... uitgebreid. Goed opgebouwd. Verrassend inhoudelijk. Met kop, staart, advies. Bulletpoints. Anders dan
Kleine kronkels over grote gevoelens, of andersom.
Een maand geleden kaartte ik een - in mijn ogen - lullig doch luchtig dilemma aan. Wat als de Groep 8-musical van je zoon ineens wordt gepland tijdens een reeds geboekt en betaald lang weekend Portugal met vrienden? Dit 'overkwam' mijn vriend Luuk. Een luxeprobleem waar we zelf
'Ik heb een beetje hoofdpijn,' zegt mijn negenjarige terloops. "Ah naar, hoe komt dat, denk je?" 'Ja, van die val natuurlijk.' "Huh, welke val? Wanneer?" Te laat. Met een geërgerde 'Dat weet ik niet meer, hoor' is de oester reeds
'Oh no!' appt m'n zus. 'Papa heeft een berichtje dat bedoeld was voor ome Robbie op z'n What'sApp-status gezet!' 'Haha, succes met dit uitleggen en 'm telefonisch begeleiden, doei!' app ik terug. Wegwezen, ben zo m'
Het is avond, mijn 12-jarige heeft door dat zijn schooltas nog bij een vriend ligt te liggen. Grom-grom. Het is koud, het regent, hij heeft geen zin om te fietsen, ik snap 'm wel. Moet er ook echt niet aan denken, maarja... die tas moet terug. Ik strijk over
Stap voor stap verken ik mijn oerthema; het vakkundig weggemoffelde verlies van mijn moeder op mijn 10e. Dit Hopsel is weer een stukje van die puzzel
Situatie: je wilt een weekend weg met vrienden en hebt eindelijk een datum gevonden. Een hele prestatie met al die volle agenda's, maar het is gelukt. Tickets zijn geboekt. Yés. Zin in. Het is pas in juni, maar je hebt nú al voorpret. Dan appt je vrouw. '
We lopen samen op de stoep, Luuk links, ik rechts. In de verte nadert een tegenligger, halverwege staat een kliko. De stoep is niet drie mensen-breed, laat staan mét kliko. We weten allebei wat er gaat gebeuren. En het gebeurt: ter hoogte van het confrontatiepunt, murmel ik 'Oh sorry&
‘Ik heb hier zóveel moois over gehoord, misschien moeten we het gewoon doen. Het is op maandagavond, nou, dat moet wel lukken toch?’ Zo oreerde mijn vriendin, wildenthousiast, en eerlijk is eerlijk: ze stak me aan. Een online seminar. Vijf maandagavonden op rij. Een soort deep dive zelfontwikkeling, een zoektocht
Deze week (binnenshuis) over gestruikeld: een kaart van bioloog Midas Dekkers. In 2018 wilde ik hem interviewen voor het magazine &C. Extra hindernis: Midas had geen mobiel, computer of email. 'Als mensen een afspraak met me willen, dan vinden ze me wel,' vertelde hij me later. '