AI
Laatst appte ik een vriendin een vraag. Iets over een gedoetje met de kinderen, of iets met een opdrachtgever. Gewoon, iets gezellig klagerigs 'hoe de fuck zou jij dit aanpakken?'-achtigs. Het antwoord dat terugkwam was... uitgebreid. Goed opgebouwd. Verrassend inhoudelijk. Met kop, staart, advies. Bulletpoints. Anders dan
Dilemma
Een maand geleden kaartte ik een - in mijn ogen - lullig doch luchtig dilemma aan. Wat als de Groep 8-musical van je zoon ineens wordt gepland tijdens een reeds geboekt en betaald lang weekend Portugal met vrienden? Dit 'overkwam' mijn vriend Luuk. Een luxeprobleem waar we zelf
opvoeden
'Ik heb een beetje hoofdpijn,' zegt mijn negenjarige terloops. "Ah naar, hoe komt dat, denk je?" 'Ja, van die val natuurlijk.' "Huh, welke val? Wanneer?" Te laat. Met een geërgerde 'Dat weet ik niet meer, hoor' is de oester reeds
ongepast
'Oh no!' appt m'n zus. 'Papa heeft een berichtje dat bedoeld was voor ome Robbie op z'n What'sApp-status gezet!' 'Haha, succes met dit uitleggen en 'm telefonisch begeleiden, doei!' app ik terug. Wegwezen, ben zo m'
keuzes maken
Het is avond, mijn 12-jarige heeft door dat zijn schooltas nog bij een vriend ligt te liggen. Grom-grom. Het is koud, het regent, hij heeft geen zin om te fietsen, ik snap 'm wel. Moet er ook echt niet aan denken, maarja... die tas moet terug. Ik strijk over
Oerthema
Stap voor stap verken ik mijn oerthema; het vakkundig weggemoffelde verlies van mijn moeder op mijn 10e. Dit Hopsel is weer een stukje van die puzzel
Lezersvraag
Situatie: je wilt een weekend weg met vrienden en hebt eindelijk een datum gevonden. Een hele prestatie met al die volle agenda's, maar het is gelukt. Tickets zijn geboekt. Yés. Zin in. Het is pas in juni, maar je hebt nú al voorpret. Dan appt je vrouw. '
Meld je aan voor Hopschrijfsels; wel en wee van een beroepstwijfelaar
We lopen samen op de stoep, Luuk links, ik rechts. In de verte nadert een tegenligger, halverwege staat een kliko. De stoep is niet drie mensen-breed, laat staan mét kliko. We weten allebei wat er gaat gebeuren. En het gebeurt: ter hoogte van het confrontatiepunt, murmel ik 'Oh sorry&
‘Ik heb hier zóveel moois over gehoord, misschien moeten we het gewoon doen. Het is op maandagavond, nou, dat moet wel lukken toch?’ Zo oreerde mijn vriendin, wildenthousiast, en eerlijk is eerlijk: ze stak me aan. Een online seminar. Vijf maandagavonden op rij. Een soort deep dive zelfontwikkeling, een zoektocht
Deze week (binnenshuis) over gestruikeld: een kaart van bioloog Midas Dekkers. In 2018 wilde ik hem interviewen voor het magazine &C. Extra hindernis: Midas had geen mobiel, computer of email. 'Als mensen een afspraak met me willen, dan vinden ze me wel,' vertelde hij me later. '
Dit artikel is voor iedereen die het ook doodeng vindt om voor een groep te spreken. Inclusief fijne inzichten en praktische tips van Simone van den Ende, presentatiecoach van o.a. Linda de Mol en Chantal Janzen. Afgelopen maand verscheen dit verhaal in &C. Mijn hart klopt in mijn
Kerst-items, je houdt ervan of niet. Ik hou ervan. Het kan me allemaal niet flikkerend of schreeuwerig genoeg zijn. Niks in 't leven eigenlijk. Fonkelende eenden, gekleurde ballen, overal lichtjes en sneeuwspuitende poppen in Amerikaans mailboxes (#madeinChina). Voor de kerstfilmkenner: hardcore Clark Griswold. Afgelopen weekend dronk ik een drankje
Voor de Action in de stad spuit een groepje jongens en meiden elkaar onder met serpentinespuiten. De pubers schreeuwen en gillen, dikke pret. Six/seven. De hele straat ligt bezaaid met fluorescerende slierten. Een blonde jongen op een fatbike trekt een blikje Red Bull weg. Mijn 12-jarige zoon en ik
Terwijl Sinterklaas weer naar Spanje afdreef, lag ik half uitgehold op de bank. Cadeaus verzamelen, inpakken, dichten, de boel verstoppen door het hele huis, ik geniet er intens van, maarja, er moest die dag ook nog gewerkt worden en écht kakelvers voelde ik me al dagen niet. Kortom: SnotPiet lag
‘Ik had echt geen zin meer in wekenlang hysterisch gedoe, dus ik heb gewoon verteld hoe het zit. Opgelost, lekker rustig zo,’ zei een moeder op het schoolplein, tevreden met haar korte-metten-methode. Mijn buitenkant knikte braaf mee, genuanceerd, niet-oordelend. Maar inwendig had ik haar ogen al uitgekrabd: wat een geklaag,