Sorry dat ik besta
We lopen samen op de stoep, Luuk links, ik rechts. In de verte nadert een tegenligger, halverwege staat een kliko. De stoep is niet drie mensen-breed, laat staan mét kliko.
We weten allebei wat er gaat gebeuren. En het gebeurt: ter hoogte van het confrontatiepunt, murmel ik 'Oh sorry' en wijk ik uit. Als door een wesp gestoken spring ik in een wilde lus de straat op, waarbij de kliko bijna omkiepert, en shit, die auto had ik nog niet eens gezien, pfff, ging net goed. De tegenligger marcheert ongestoord verder.
Eenmaal veilig terug in de pas, kijkt Luuk me hoofdschuddend aan: waarom? 'Waaróm stort jij jezelf zo spastisch van de stoep – jij bent ook iemand he?'
Moest ik even over nadenken.
'Oh no, ben ik een behaagzieke vrouw van middelbare leeftijd?' zeg ik later die week tegen mijn vriendin - laten we haar Claire noemen, want zo heet ze. 'Same here,' lacht Claire. 'Is het ons gesternte?' Kan, we zijn immers allebei Tweelingen. Of we zijn op elkaar gaan lijken... we kennen elkaar al ruim 41 jaar en zijn op vele vlakken, waaronder onze muzikale wansmaak, sisters from another mother. Ook Claire is de queen van op voorhand (en vaak onnodig) sorry zeggen. Situatie: ze zit op een stoel, iemand loopt voorbij, er is ruimte zat, maar zij trekt bij voorbaat zó fanatiek-meedenkend haar benen terug onder haar stoel met een verontschuldigende 'sorry!' dat de ander bijna z'n nék breekt van zoveel acute hoffelijkheid. Het riekt naar een 'Sorry dat ik besta...'
