Oerthema
Ik licht steeds vaker het dekseltje van mijn pot achterstallige rouw en vraagtekens over mijn moeder (én mijzelf) op. Deze zoektocht wissel ik af met luchtiger kost, zoals herkenbaar ongemak en de bekende huis-, tuin- en keukentwijfels. Want: zwaar, licht, lollig, taai, vallen en weer opstaan... c'est la fucking vie, toch?
Op deze pagina vind je alle stukken die ik over mijn oerthema heb geschreven.
Log in of meld je gratis aan om de stukken te lezen.
Hup hup, niet piepen, en door!
‘Maar nu hoef ik morgen niet naar school, toch?’ Het is woensdagavond 3 oktober 1990, een uur of tien. Ik zit in het halletje van onze interlevelwoning in Zevenaar, op de bank, ingeklemd tussen oma en tante Hanny. Ze komen net uit Eindhoven, hun jassen nog aan. Ze zijn
Kim Hopmans
Deksels
[Disclaimer: zoals aangekondigd - en hieronder toegelicht - zal ik de komende tijd iets vaker het dekseltje van mijn pot achterstallige rouw en vraagtekens over mijn moeder (én mijzelf) oplichten. Deze zoektocht wissel ik af met luchtiger kost, zoals herkenbaar ongemak en de bekende huis-, tuin- en keukentwijfels. Want: zwaar,
Kim Hopmans
Dierbare spruiten
Op de volle kerk en de verdrietige gezichten na, herinner ik me weinig van mama’s begrafenis. Weet jij alles nog precies, ook wat er daarna gebeurde? En wil je daar iets over zeggen of liever niet? Liefs, je jongste spruit’
Kim Hopmans
Cassettebandjes
In een eerder Hopsel las je hoe mijn vader de mail over mijn moeder afsloot met een P.S. P.S. in de onderste lade van mijn rechterbruine kastje, onder mijn bureau, ligt een envelop: hierin zitten twee cassettebandjes + afluisterapparaat met daarop geluidsopnamen van Joyce van een gesprek in onze
Kim Hopmans
Eindelijk opende ik de envelop
Stap voor stap verken ik mijn oerthema; het vakkundig weggemoffelde verlies van mijn moeder op mijn 10e. Dit Hopsel is weer een stukje van die puzzel
Kim Hopmans
Een naar staartje
💌Van mijn vader kreeg ik een stapel brieven die mijn moeder Joyce schreef naar familie, tijdens haar ziekte in 1989/1990. In deze reeks #oerthema durf ik het eíndelijk aan om de brieven te lezen, mijn moeder ‘dichterbij’ te halen en deze achterstallige rouw te ontdekken.
En oja, er zijn
Kim Hopmans