opvoeden
'Ik heb een beetje hoofdpijn,' zegt mijn negenjarige terloops. "Ah naar, hoe komt dat, denk je?" 'Ja, van die val natuurlijk.' "Huh, welke val? Wanneer?" Te laat. Met een geërgerde 'Dat weet ik niet meer, hoor' is de oester reeds
keuzes maken
Het is avond, mijn 12-jarige heeft door dat zijn schooltas nog bij een vriend ligt te liggen. Grom-grom. Het is koud, het regent, hij heeft geen zin om te fietsen, ik snap 'm wel. Moet er ook echt niet aan denken, maarja... die tas moet terug. Ik strijk over
opvoeden
'Kunnen we het er gewoon níet over hebben?' Met een dreigende frons parkeert mijn negenjarige me in dit 'gesprek'. Nou ja, gesprek. Misschien iets teveel eer voor deze vraag/geen antwoord-situatie. Nijdig stampt hij de keuken uit. Hij kwam zichtbaar overstuur uit school. Er was iets
Infantiel toontje
Soms heb je van die dagen dat je je kapot ergert aan... alles. De manier waarop je partner te zorgvuldig op z’n muesli kauwt, het eíndeloze kop & staartloze verhaal van je kind, je eigen zooi in huis plus het feit dat je nooit iets kunt terugvinden, de ondertoon
opvoeden
Bij gebrek aan ovenwanten pak ik met een vuile sportsok de gierend hete pan water van het gammele kookplaatje. Snel handelen – nooit goed. Ik stap op een stapel Duckies, de pan schudt, kokend water klotst, en zo struikel ik in een slechte balanceeract de tent uit met m'n
zomervakantie
Geen tijd om te lezen? Luister dan naar mijn column0:00/389.6076191× Attent, betrokken, vriendelijk – woorden die doorgaans best bij me passen. Maar zo scherp als mijn sociale voelsprieten normaliter staan afgesteld, zo compleet afgestompt en contactgestoord ben ik in de zomer. Zodra ik in de auto stap, ga
Fast Lane
‘Ah gelukkig, nóg een bocht.’ Locatie: Walibi. Preciezer: in de rij van attractie El Rio Grande. Wanneer: de heetste dag van het jaar tot nu toe. Waarom: weet niemand. Maar ook: het Z@PP Zomerfeest. Rijen in pretparken zijn altijd uitgedacht door de biggest brains. De perfecte rij is namelijk
opvoeden
'Mam, mag ik tussen de middag thuis tosti’s en eieren bakken met drie klasgenoten?’ Ik sta net met mijn neus een tas gymspullen te inhaleren om te beoordelen of dezelfde klamme zweetprop nog een ronde mee kan. Over drie minuten moet iedereen op school zijn, dus geduld om
&C
Zin maak je. Jaja, nu weten we het wel. Maar gézin, hoe zit ’t daarmee, maak je dat ook? Of toch nog even niet? Via wikken en wegen naar waggelen en werpen. “Jeetje, wanneer ik zeker wist dat ik een gesticht wilde stichten?” mijmer ik hardop. ‘Gezin,’ corrigeert mijn jongere