Laatst appte ik een vriendin een vraag. Iets over een gedoetje met de kinderen, of iets met een opdrachtgever. Gewoon, iets gezellig klagerigs 'hoe de fuck zou jij dit aanpakken?'-achtigs.
Het antwoord dat terugkwam was... uitgebreid. Goed opgebouwd. Verrassend inhoudelijk. Met kop, staart, advies. Bulletpoints.
Anders dan anders.
Een maand geleden kaartte ik een - in mijn ogen - lullig doch luchtig dilemma aan. Wat als de Groep 8-musical van je zoon ineens wordt gepland tijdens een reeds geboekt en betaald lang weekend Portugal met vrienden? Dit 'overkwam' mijn vriend Luuk. Een luxeprobleem waar we zelf
'Ik heb een beetje hoofdpijn,' zegt mijn negenjarige terloops. "Ah naar, hoe komt dat, denk je?" 'Ja, van die val natuurlijk.' "Huh, welke val? Wanneer?" Te laat. Met een geërgerde 'Dat weet ik niet meer, hoor' is de oester reeds
'Oh no!' appt m'n zus. 'Papa heeft een berichtje dat bedoeld was voor ome Robbie op z'n What'sApp-status gezet!' 'Haha, succes met dit uitleggen en 'm telefonisch begeleiden, doei!' app ik terug. Wegwezen, ben zo m'
Het is avond, mijn 12-jarige heeft door dat zijn schooltas nog bij een vriend ligt te liggen. Grom-grom. Het is koud, het regent, hij heeft geen zin om te fietsen, ik snap 'm wel. Moet er ook echt niet aan denken, maarja... die tas moet terug. Ik strijk over