Geflipte tijdmachine

Ik sta op het schoolplein, twee armen in de lucht, mijn handen raken de handen van een mede-moeder. Samen met alle kinderen van de school, juffen, meesters en andere ouders van groep 8 vormen we haag. Een haag waar mijn oudste en al zijn jaargenoten dadelijk doorheen komen denderen en zogenaamd worden 'uitgeveegd'. Mijn ogen prikken. Goddank voor mijn zonnebril. 'Oh mam, jij gaat vast de héle tijd huilen vandaag,' zei Sep al bij het ontbijt. Dat heb je goed, vriend. Voor iemand die niet zo scheutig is met haar tranen zijn juiste zulke mijlpaalmomenten éxtra onhoudbaar. Het officiële afscheid van de basisschool. En straks nog de musical, verzet vanwege de bloedhitte vorig weekend. Ik zie er bijna tegenop.