Eeuwige koorddans
rouw
Cassette
Cassettebandjes
In een eerder Hopsel las je hoe mijn vader de mail over mijn moeder afsloot met een P.S. P.S. in de onderste lade van mijn rechterbruine kastje, onder mijn bureau, ligt een envelop: hierin zitten twee cassettebandjes + afluisterapparaat met daarop geluidsopnamen van Joyce van een gesprek in onze
Oerthema
Dierbare spruiten
Op de volle kerk en de verdrietige gezichten na, herinner ik me weinig van mama's begrafenis. Weet jij alles nog precies, ook wat er daarna gebeurde? En wil je daar iets over zeggen of liever niet? Liefs, je jongste spruit’
Moeder
Trudyworst
'We gingen gewoon... door?' Ik zeg het opvallend vragend, alsof ik op goedkeuring hoop. Mijn antwoord, op de vraag van de psycholoog hoe we omgingen met mama’s dood, voelt namelijk als een ietwat dooie mus. We schreeuwden niet, huilden amper, vergrepen ons niet aan de drugs en
Oerthema
Deksels
[Disclaimer: zoals aangekondigd - en hieronder toegelicht - zal ik de komende tijd iets vaker het dekseltje van mijn pot achterstallige rouw en vraagtekens over mijn moeder (én mijzelf) oplichten. Deze zoektocht wissel ik af met luchtiger kost, zoals herkenbaar ongemak en de bekende huis-, tuin- en keukentwijfels. Want: zwaar,
Moeder
Zelfs het woord 'mama' had ik uit mijn ABC gesneden
👋Hoi. Afgelopen weekend verscheen een verhaal van mij over mijn moeder in Mezza, het weekendmagazine van ’t AD. Het was meer dan een publicatie. Het was een eerbetoon. Aan een vrouw die veel meer gezien had mogen worden, maar niet de kans kreeg. Door het rijke fotogebruik van Mezza was
december
Gezellig beladen
✏️Madrid, 3 december 1989 Lieve Hans, Voor jou zijn deze normaal zo feestelijke dagen toch gevuld met een diep gevoel van onbehagen. Met geweld wordt alles geplaatst in een ander perspectief, wat telt, is enkel nog de gezondheid van jouw lief! Dat echter moet je nu verder overgeven, en zo
interview
'Dan zit ik toch huilend bij Van der Valk, nou en?'
Naar aanleiding van mijn column over de 'gezellig beladen' decembermaand sprak ik Eva Bronsveld (47), auteur van het boek Temperamentvolle Kinderen. Ik ken Eva niet anders dan opgewekt, positief én realistisch. Ze is moeder van drie pubers uit een eerdere relatie én van kleuter Sep die zij samen
ruud
RIP🐱RUUD
[Waarschuwing: kort & bondig, kill your darlings... soms lukt dat, meestal niet. Zoals nu. Reken op 6 minuten leestijd.] Ik hoop nog steeds dat het niet waar is. Vanmorgen, maandagochtend, ik was net op kantoor, klaar om te knallen, na een verrassend ‘opgeruimd’ weekend: door een en ander te cancelen,
Oerthema
Hup hup, niet piepen, en door!
'Maar nu hoef ik morgen niet naar school, toch?' Het is woensdagavond 3 oktober 1990, een uur of tien. Ik zit in het halletje van onze interlevelwoning in Zevenaar, op de bank, ingeklemd tussen oma en tante Hanny. Ze komen net uit Eindhoven, hun jassen nog aan. Ze