Oerthema
Hamster weg - mama weg
Stap voor stap verken ik mijn oerthema; het vakkundig weggemoffelde verlies van mijn moeder op mijn 10e. Dit Hopsel is weer een stukje van die puzzel
verdriet
dagboekfragment
Gelukkig gemist
Hee mensen, De Hop hier – live vanuit Rome, waar we nogmaals vieren dat mijn vader – naar eigen zeggen – ‘64 plus’ is geworden. Specifieker mogen we niet meer zijn, qua leeftijd. Maar, dat mag wel over een ánder getal, want vandaag (3 oktober) is het exact 35 jaar geleden dat mijn
Moeder
Trudyworst
'We gingen gewoon... door?' Ik zeg het opvallend vragend, alsof ik op goedkeuring hoop. Mijn antwoord, op de vraag van de psycholoog hoe we omgingen met mama’s dood, voelt namelijk als een ietwat dooie mus. We schreeuwden niet, huilden amper, vergrepen ons niet aan de drugs en
Moeder
Zelfs het woord 'mama' had ik uit mijn ABC gesneden
👋Hoi. Afgelopen weekend verscheen een verhaal van mij over mijn moeder in Mezza, het weekendmagazine van ’t AD. Het was meer dan een publicatie. Het was een eerbetoon. Aan een vrouw die veel meer gezien had mogen worden, maar niet de kans kreeg. Door het rijke fotogebruik van Mezza was
december
Gezellig beladen
✏️Madrid, 3 december 1989 Lieve Hans, Voor jou zijn deze normaal zo feestelijke dagen toch gevuld met een diep gevoel van onbehagen. Met geweld wordt alles geplaatst in een ander perspectief, wat telt, is enkel nog de gezondheid van jouw lief! Dat echter moet je nu verder overgeven, en zo
verdriet
Reacties op #RIP🐱RUUD
Naast superveel mailtjes en persoonlijke ervaringen – inclusief een lieve mail van Edwin Rutten aka ‘Ome Willem’ - ontving ik een paar reacties die ik graag met je deel.
ruud
RIP🐱RUUD
[Waarschuwing: kort & bondig, kill your darlings... soms lukt dat, meestal niet. Zoals nu. Reken op 6 minuten leestijd.] Ik hoop nog steeds dat het niet waar is. Vanmorgen, maandagochtend, ik was net op kantoor, klaar om te knallen, na een verrassend ‘opgeruimd’ weekend: door een en ander te cancelen,
Oerthema
Hup hup, niet piepen, en door!
'Maar nu hoef ik morgen niet naar school, toch?' Het is woensdagavond 3 oktober 1990, een uur of tien. Ik zit in het halletje van onze interlevelwoning in Zevenaar, op de bank, ingeklemd tussen oma en tante Hanny. Ze komen net uit Eindhoven, hun jassen nog aan. Ze