Achter ons

Het strand van Soulac-sur-Mer is zoals ik me een strand aan de Franse kust voorstel. Precíes wat we zochten na een paar zomers kamperen in de bergen. Liggende chillers en lachende beachballers in het zand, geen wolkje aan de lucht. Een uitgestrekte, heldere zee waar het - in het met roodgele vlaggen afgebakende deel - krioelt van de lichamen. Mensensoep noemen wij dat. Dat is wat we vóór ons zien. Dan áchter ons. Dat uitzicht in Soulac-sur-Mer is vooral sur-real. De lucht is geel, bruin en op sommige plekken zelfs zwart, grijs. Overduidelijk rook. De vraag is: waarvandaan? Is de wind gekeerd waardoor de rook van de bosbranden bij Bordeaux deze kant opkomt? Dat lijkt niet het geval. Volgens de app – en onze eigen ogen – is een paar kilometer verderop, vlak bij het dorp van onze camping, een nieuwe brand ontstaan.

‘De tent!’ schrikt Faas. De tent is vervangbaar, zeggen we. Ik ben a-typisch kalm. Dat komt bovenal omdat we compleet zijn, hier met z'n viertjes. En omdat we voor de zekerheid alle belangrijke spullen in de auto hebben gedouwd voor we naar het strand gingen. Onzin, volgens onze Duitse buurman, die branden zijn 70 kilometer verderop. Klopt, maar wat zegt dat? Ook hier is het al weken kurkdroog. Wat we wéten is dat rond Bordeaux honderdduizenden mensen zijn geëvacueerd. Dorpen worden ontruimd, huizen gaan verloren. Mijn nichtje moest midden in de nacht met haar gezin de camping verlaten.

Bezorgde mensen appen: hoe is jullie vakantie? Vrienden die nog moeten vertrekken, vragen: hoe erg is het daar? Wij zijn oke, zeggen we al dagen. Onze vakantie gaat gewoon door. Het voelt heel dom om dat te zeggen, wetende wat voor ravage deze natuurramp hier niet ver vandaan precies nu veroorzaakt. Een brandgebied zo groot als Zuid-Holland. Mensen die huis en haard moeten ontvluchten, hun levenswerk achterlaten, paarden vrij de wei laten in de hoop dat ze zichzelf in veiligheid brengen, brandweerlieden die hun leven riskeren.
Hoewel een nieuwe brand op steenworp afstand van onze plek inderdaad wordt bevestigd, gaat hier op het strand alles z’n toeristische gangetje. 'Kijk, een blusvliegtuig.' Het is zo raar. Als het idee in me opkomt om een drankje te bestellen bij de bar, kijk ik schuldbewust naar de rokerige lucht. Ik bestel niks.
Voor de jongens trek ik wel een zak Bugles open. Ik denk aan het doorspelende orkest op de Titanic.

‘En Apie?’
“Apie zit ook in een tas in de auto. Alleen de tandenborstels liggen nog in de tent.” Gejuich. En de iPad, bedenk ik me nu, maar dat hou ik voor me. Na een poosje toch onrustig heen-en-weer schuiven, apps checken, de lucht beoordelen, neemt de diepzwarte rook iets af en keert de rust verder terug: deze nieuwe brand is duidelijk onder controle. Gefascineerd staren we naar de vreemde, apocalyptische lucht nu de zon op klaarlichte dag wordt verduisterd door de hangende rook. Stiekem is die schaduw best even welkom, durft mijn brein te denken, want goh, wat was het heet. Ik schaam me voor die gedachte. Naar mijn plekje in de hemel kan ik nu definitief fluiten.

Op NU.nl, onder het bericht over het natuurgeweld bij Bordeaux, lees ik dat de Route du Soleil langzaam dichtslibt richting het zuiden. Het vakantieverkeer komt onverminderd op gang. Ook zoiets raars, maar ja, wat is het alternatief na een jaar lang hard werken, zullen mensen denken. Oogkleppen op en gaan dan maar? Weer een bericht later lees ik dat de Meilandjes een melkveeboerderij met zeventig koeien gaan overnemen, dit keer bij RTL. Zelden werd een format verder uitgemolken, denk ik. Het nieuws schuift alweer door, het leven ook. Het valt nooit stil. Zelfs niet bij rampspoed, of individueel verlies. Keihard. En troostrijk misschien. Ik weet 't niet.