ruud
[Waarschuwing: kort & bondig, kill your darlings... soms lukt dat, meestal niet. Zoals nu. Reken op 6 minuten leestijd.] Ik hoop nog steeds dat het niet waar is. Vanmorgen, maandagochtend, ik was net op kantoor, klaar om te knallen, na een verrassend âopgeruimdâ weekend: door een en ander te cancelen,
camping
Met de tent naar Frankrijk, ItaliĂ« en Duitsland. Lange zomeravonden met wijn, Orangina, perfecte pizzaâs, tig potjes pesten. Kortom, de vakantie was geweldig. Dit was er óók:
kamperen
âEcht, leen onze caravan nou gewoon: kamperen ontspant en a change of scenery zal jullie alle drie goed doen.â De âgrote vakantieâ van 1991 is in aantocht als ome Robbie en tante Mieke mijn vader klemrijden met een sleurhut vol goede bedoelingen. Papaâs gezicht spreekt boekdelen. Logisch: krap een
Tijdens het openingsweekend van het EKâ88 in Duitsland zaten we met de voltallige Brabantse bups in Center Parcs ter ere van opa en oma Hopmansâ Smaragden Bruiloft. Een weekend waarin deze achtjarige in rap tempo keiveel nieuwe scheldwoorden bijleerde, gezien de 1-0 nederlaag van Oranje in de eerste poulewedstrijd
Ik en de twijfelstemmetjes in mijn hoofd zijn (bijna) jarig. We hebben het normaal al druk samen, maar voor deze gelegenheid draaien we extra overuren. Jippie. In de categorie luxeproblemen weer een klassiek dilemma: vier ik mijn verjaardag, of... niet? Spoiler alert: waarschijnlijk wel. Maar niet zonder slag, stoot, mitsen
âDit meen je niet!â Mijn vriendins mond valt open van verbazing. âIk ben helemaal in de war.â Struikelend naar houvast vindt ze bevestiging in de grote ogen van haar man, die ook zijn hoofd schudt: âIk kan het niet geloven.â Nu is het mijn beurt voor een vragende blik, want.
đIk ga op reis en neem nĂet mee... mijn stem. Ik ben 'm kwijt, al zes dagen. Het is meivakantie en we zijn op pad met vrienden. Zij hoopten op gezelligheid, maar krijgen: een zwijgende, zweterige tafelgenoot. Silent Bob. Die in en uit bed kruipt, onder een lap boven
Oerthema
'Maar nu hoef ik morgen niet naar school, toch?' Het is woensdagavond 3 oktober 1990, een uur of tien. Ik zit in het halletje van onze interlevelwoning in Zevenaar, op de bank, ingeklemd tussen oma en tante Hanny. Ze komen net uit Eindhoven, hun jassen nog aan. Ze
Ha, ik ben Kim Hopmans: beroepstwijfelaar, schrijver, moeder, partner, (buur)vrouw, dochter, zus en vriendin. Maar ook: doorgewinterde oppotter - van ouwe meuk, emoties en... lappen tekst, daarom deel ik om de week een Hopschrijfsel met je. âWĂĄt ga je doen?â Met een vies gezicht keek ik mijn studievriend aan.
papa
Ha, ik ben Kim Hopmans: beroepstwijfelaar, schrijver, moeder, partner, (buur)vrouw, dochter, zus en vriendin. Maar ook: doorgewinterde oppotter - van ouwe meuk, emoties en... lappen tekst, daarom deel ik om de week een Hopschrijfsel met je. Onlangs kocht ik in een opwelling een niet-functionele jas. Mijn kast bulkt van
Kim hopmans
'Natuurlijk kan ze er niks aan doen dat ze geen moeder meer heeft, maar ze Ăs nou eenmaal anders.' Deze zin ging over mij. Uit de mond van mijn eerste schoonmoeder. Els â van Els en Ben â voldeed op het oog niet aan mijn beeld van een moeder. Je
Kim hopmans
In dit tweede schrijfsel lees je hoe een onschuldige tennistraining ineens oude patronen blootlegt, dat sax-heldin Candy Dulfer ook worstelt met gewoontes en zélfs Ivo Niehe bekend is met het concept zenuwen.