Latest
Half meedoen
In gesprek met Nabil
'Zeg... voor wíe doe jij dit eigenlijk?’
‘Ik heb hier zóveel moois over gehoord, misschien moeten we het gewoon doen. Het is op maandagavond, nou, dat moet wel lukken toch?’ Zo oreerde mijn vriendin, wildenthousiast, en eerlijk is eerlijk: ze stak me aan. Een online seminar. Vijf maandagavonden op rij. Een soort deep dive zelfontwikkeling, een zoektocht
Pikorde
Deze week (binnenshuis) over gestruikeld: een kaart van bioloog Midas Dekkers. In 2018 wilde ik hem interviewen voor het magazine &C. Extra hindernis: Midas had geen mobiel, computer of email. 'Als mensen een afspraak met me willen, dan vinden ze me wel,' vertelde hij me later. '
Survival in de spotlight
Dit artikel is voor iedereen die het ook doodeng vindt om voor een groep te spreken. Inclusief fijne inzichten en praktische tips van Simone van den Ende, presentatiecoach van o.a. Linda de Mol en Chantal Janzen. Afgelopen maand verscheen dit verhaal in &C. Mijn hart klopt in mijn
Tussen draf en dromen
Burgerlijke bal
Kerst-items, je houdt ervan of niet. Ik hou ervan. Het kan me allemaal niet flikkerend of schreeuwerig genoeg zijn. Niks in 't leven eigenlijk. Fonkelende eenden, gekleurde ballen, overal lichtjes en sneeuwspuitende poppen in Amerikaans mailboxes (#madeinChina). Voor de kerstfilmkenner: hardcore Clark Griswold. Afgelopen weekend dronk ik een drankje
Schorriemorrie
Voor de Action in de stad spuit een groepje jongens en meiden elkaar onder met serpentinespuiten. De pubers schreeuwen en gillen, dikke pret. Six/seven. De hele straat ligt bezaaid met fluorescerende slierten. Een blonde jongen op een fatbike trekt een blikje Red Bull weg. Mijn 12-jarige zoon en ik
Slappe boog
Terwijl Sinterklaas weer naar Spanje afdreef, lag ik half uitgehold op de bank. Cadeaus verzamelen, inpakken, dichten, de boel verstoppen door het hele huis, ik geniet er intens van, maarja, er moest die dag ook nog gewerkt worden en écht kakelvers voelde ik me al dagen niet. Kortom: SnotPiet lag
Vol verwachting
‘Ik had echt geen zin meer in wekenlang hysterisch gedoe, dus ik heb gewoon verteld hoe het zit. Opgelost, lekker rustig zo,’ zei een moeder op het schoolplein, tevreden met haar korte-metten-methode. Mijn buitenkant knikte braaf mee, genuanceerd, niet-oordelend. Maar inwendig had ik haar ogen al uitgekrabd: wat een geklaag,
Een beetje weerstand
‘Als ik iets kon ón-uitvinden, dan is het wel een fatbike!’ zegt mijn negenjarige zoon vurig als ik eindelijk weer even naast hem fiets, nadat we voor de zoveelste keer zijn ingehaald door een elektrisch vaartuig. ‘Iedereen heeft zo’n ding, zelfs iemand uit groep 5!’ Ik weersta mijn reflex
Cassette
Cassettebandjes
In een eerder Hopsel las je hoe mijn vader de mail over mijn moeder afsloot met een P.S. P.S. in de onderste lade van mijn rechterbruine kastje, onder mijn bureau, ligt een envelop: hierin zitten twee cassettebandjes + afluisterapparaat met daarop geluidsopnamen van Joyce van een gesprek in onze
bezemstelen
Hormonig?
opvoeden
Oester
'Kunnen we het er gewoon níet over hebben?' Met een dreigende frons parkeert mijn negenjarige me in dit 'gesprek'. Nou ja, gesprek. Misschien iets teveel eer voor deze vraag/geen antwoord-situatie. Nijdig stampt hij de keuken uit. Hij kwam zichtbaar overstuur uit school. Er was iets
Infantiel toontje
Ik erger, dus ik ben
Soms heb je van die dagen dat je je kapot ergert aan... alles. De manier waarop je partner te zorgvuldig op z’n muesli kauwt, het eíndeloze kop & staartloze verhaal van je kind, je eigen zooi in huis plus het feit dat je nooit iets kunt terugvinden, de ondertoon
PING
De airfryer: yay or nay?
Zoemmmmm... PING! Al een poosje is de wereld een ringtone rijker: de ping van gastronomisch gemak. Krokanter dan de magnetron, gezonder dan de frituur, sneller dan de oven. Ik hoor het zoemen & pingen bij vrienden, buren, aan de andere kant van de lijn als ik met mijn vader bel,
dagboekfragment
Gelukkig gemist
Hee mensen, De Hop hier – live vanuit Rome, waar we nogmaals vieren dat mijn vader – naar eigen zeggen – ‘64 plus’ is geworden. Specifieker mogen we niet meer zijn, qua leeftijd. Maar, dat mag wel over een ánder getal, want vandaag (3 oktober) is het exact 35 jaar geleden dat mijn
oerthema
Dierbare spruiten
Op de volle kerk en de verdrietige gezichten na, herinner ik me weinig van mama's begrafenis. Weet jij alles nog precies, ook wat er daarna gebeurde? En wil je daar iets over zeggen of liever niet? Liefs, je jongste spruit’
Hopsel-avontuur
Hopsel vs Cappuccino
Nazomerse voornemens
Dus ik vanmorgen gymmen...
In de categorie 'Nazomerse voornemens' probeer ik eens per week een sportklasje bij te wonen. Vaak kom ik uit op pump, omdat dit al om 7.30u begint, waardoor ik zo min mogelijk van m'n werkdag mis. Pump is met een hoop gewichten, een mat, een
opvoeden
Uitgekampeerd.
Bij gebrek aan ovenwanten pak ik met een vuile sportsok de gierend hete pan water van het gammele kookplaatje. Snel handelen – nooit goed. Ik stap op een stapel Duckies, de pan schudt, kokend water klotst, en zo struikel ik in een slechte balanceeract de tent uit met m'n
zomervakantie
Bloemen op zolder #CampingEditie
Geen tijd om te lezen? Luister dan naar mijn column0:00/389.6076191× Attent, betrokken, vriendelijk – woorden die doorgaans best bij me passen. Maar zo scherp als mijn sociale voelsprieten normaliter staan afgesteld, zo compleet afgestompt en contactgestoord ben ik in de zomer. Zodra ik in de auto stap, ga
Moeder
Trudyworst
'We gingen gewoon... door?' Ik zeg het opvallend vragend, alsof ik op goedkeuring hoop. Mijn antwoord, op de vraag van de psycholoog hoe we omgingen met mama’s dood, voelt namelijk als een ietwat dooie mus. We schreeuwden niet, huilden amper, vergrepen ons niet aan de drugs en