Al jaar en dag ben ik klassenmoeder, of bij zoon 1, of bij zoon 2. Ik weet: de officiële term is klassenOUDER, maar laten we het realistisch houden. Het ene jaar pakte ik die rol omdat ik zin had om betrokken te zijn, het volgende omdat geen enkele andere ouder zich opwierp, en soms omdat ik 'het' volgens de ene zoon vaker was bij de andere zoon, dus nu was híj weer aan de beurt.
Afgelopen donderdag was de laatste aflevering van The Late Show with Stephen Colbert. Met enige zekerheid durf ik te zeggen dat ik afgelopen jaren geen openingsmonoloog van hem heb gemist. Elke avond voor het slapen keek ik het fragment van de avond ervoor, of desnoods vijf gemiste monologen achter elkaar.
Ik was 13 jaar oud en had precies 'één maand plus één week plus vier dagen' verkering met Alfredo. Alles was geweldig, totdat... ik verliefd werd op een ander. Niet zomaar iemand. #drama Uit mijn dagboek: 'I’m really really obsessed! Tom Hanks dit, Tom Hanks dat.
Controle, een mooi iets om los te laten. Zo eindigde ik mijn vorige Hopsel. Via de reacties kwam ik in gesprek met Suzan. Ze mailde dat ze ook wel iets wist over controle, of wat er gebeurt als je die ineens kwijt bent, als je zwanger bent bijvoorbeeld. Tijdens ons
📆Shit. Teveel deadlines, moetjes, losse eindjes, to do's, ik zou nog een Hopsel versturen, en ondertussen hebben de jongens ruim 2,5e week (!) schoolvakantie. Kortom: weinig controle. Per toeval stuit ik op een column van exact 10 jaar geleden. Voor het magazine WENDY stelde columnist Roos Schlikker mij