Het beest in de bek kijken
De brieven zijn zo kwetsbaar en toch krachtig geschreven dat ik ze het liefst integraal de wereld in zou slingeren, aan de andere kant... niet. Het voelt té intiem. De hele stapel leest als een goed boek, ik 'verheug' me erop om verder te lezen. Al vliegen haar woorden me stilletjes naar de strot: het komt nu toch wel echt heel erg... dichtbij. Lange tijd had ik de overtuiging dat ik op afstand kon blijven, dat ik het dit inderdaad kon lezen als een spannend, ietwat dramatisch boek. Alsof het niet over mijn moeder gaat. Maar dat wordt hoe verder ik kom, hoe lastiger... door haar taalgebruik, mijn eigen herinneringen, door het verloop. Dit gáát om haar, om mij, om ons, dat kan ik niet ontkennen. En deze prachtig geschreven teksten duwen me steeds dieper in dat afschuwelijke fuik richting de dood. Het monster. Haar pijn. Dat beest waarbij we willen wegblijven, waarvoor we op de vlucht zijn. Zou dit zo’n gevalletje zijn van 'het beest in de bek kijken'?
