Dat onduidelijke gevoel
Met die laatste brief wordt het er allemaal bepaald niet gezelliger op. Toch kijk ik, als een soort verslaafde, alweer reikhalzend uit naar het volgende schrijfsel op de stapel: Joyce heeft inmiddels een port-a-cath, een kastje dat onder de huid wordt geplaatst en zo de chemo toedient. In een handgeschreven krabbel beschrijft ze haar onmacht en pept ze zichzelf tegelijk op om te vechten. Ze mĆ³et het doen, voor ons, voor papa, voor alle anderen, en zichzelf. Aargh, waarom lees ik dit? Shit. Ik zit op kantoor, moet gewoon aan het werk, maar dit trekt al m'n aandacht. Om haar woorden op afstand te houden, tik ik ze over, dat scheelt al. Ik heb ook geen idee. Het is zo persoonlijk, en tegelijkertijd zo mooi, krachtig en kwetsbaar beschreven; het verdient 't om gelezen te worden.