Even tussendoor

Mijn vorige Hopsel, over het 'skontje' met mijn moeder, riep veel op bij lezers. Ik ontving reacties over (indrukwekkende) avondrituelen van andere ouders, maar juist ook veel goede voornemens van mensen die het als 'bewustwordingsmomentje' zagen, en bij het lezen 'even tot stilstand' kwamen. Geweldig om te lezen, dus dank aan iedereen die de moeite nam/neemt om te reageren. Over één ding was iedereen het roerend eens (zelfs op de socials, en dat zegt wat) namelijk: onder de streep is tijd en aandacht voor de mensen van wie je houdt het állerbelangrijkste.

Des te interessanter dus dat we, in de waan van de dag, die tijd toch niet altijd nemen of per definitie prioriteren boven al het andere. Waarom niet eigenlijk? Ik vroeg het mijn favoriete opvoeddeskundige Eva Bronsveld.

'In het geval van het avondritueel kunnen daar verschillende overtuigingen onder liggen,' vertelt Eva. 'Misschien ben je zelf opgevoed vanuit de gedachte dat je kinderen niet te veel moet verwennen, dat ze zelf in slaap moeten vallen. Of... je bent ’s avonds gewoonweg moe en hebt na een dag werken en verzorgen niets meer te geven.' Lachend: 'Ik zie veel ouders de hele dag aanstaan. Doordenderen, werk afkrijgen, koken, kinderen helpen, alles regelen. We lopen onszelf voorbij, zonder door de dag heen eens bij onszelf in te checken hoe we ons voelen, of de rust te nemen voor een kop koffie. En dus zijn we ’s avonds compleet uitgeput. Zonde.'

Busted ;) Ook bij mij valt de kinderen 'naar bed jagen' regelmatig in het bakje Sluitpost. Dan ben ik gaar van een hele dag jakkeren en ballen hooghouden, of ik moet in de avond juist nog dingen afmaken. En dus: even snel, kom op, tandenpoetsen, hup, slapen. 'Nee, voor een skontje is nu echt geen tijd meer, dan had je maar…'