En dan toch... de bandjes

En dan toch... de bandjes

Het volgende schrijfsel is niet van mijn moeder, de stapel brieven is ook allang geen stapel meer. Het blijkt een condoleancebrief van de chirurg aan mijn vader, datum 8 oktober 1990. Vijf dagen na haar overlijden dus. BAM. Dit betekent dat mijn moeders brieven op zijn. Op. Weg. Dit was 't. Dat gegeven doet vanalles met me, maar ik geef het geen ruimte. Want 'gelukkig' hebben we de bandjes nog, die onvermijdelijke bandjes, met de psycholoog, twee weken voor haar dood. Zal ik ze luisteren? Is dit het moment, na al die jaren? Ik zit op kantoor en besluit beneden op het terras te gaan zitten. Daar is toch geen kip, de zon schijnt, maar het is koud. Ik vis het recordertje onderuit de Philips-envelop en frummel een van de twee guitige cassettebandjes in het apparaat. Zou 'ie nog werken?

💡
Van mijn vader kreeg ik een stapel brieven die mijn moeder Joyce schreef naar familie, tijdens haar ziekte in 1989/1990. In deze reeks #oerthema durf ik ze eíndelijk te lezen, mijn moeder ‘dichterbij’ te halen en dat parkeerde verdriet te bekijken. En oja, er zijn ook nog cassettebandjes met audio-opnames.